‘Wat is er mooier dan op hetzelfde podium te staan waar later een van je grote helden op zal spelen?’
Mocht er zoiets als gerechtigheid in de pop- of rockmuziek bestaan, dan zou Snow Patrol over enkele jaren dezelfde status moeten hebben als Coldplay. Zanger en songschrijver Gary Lightbody weet verduiveld goed hoe je een echte Song met een hoofdletter in elkaar steekt en het onlangs verschenen nieuwe album ‘Eyes Open’ staat er vol van. Nog niet zo lang geleden op het podium van U2 en weldra op Pukkelpop. Staat de poort naar de grote doorbraak open?
 ‘Eyes Open’ is het type plaat dat je song na song opvreet en vanuit je binnenste een weg naar de hersenpan knaagt om zich daar met weerhaken vast te klampen. Langzaam maar zeker ga je door de knieën voor o.a. de stevige opener ‘You’re All I Have’ waarna ‘Hands Open’ en ‘Chasing Cars’ de hooggespannen verwachtingen alleen maar inlossen. Je kan vergelijkingen oproepen met een Coldplay, een Mercury Rev of een Elbow maar Snow Patrol tekent toch overduidelijk voor een eigen geluid.
Snow Patrol is herkenbaar uit de duizenden, niet meteen een eenvoudige zaak wanneer je beseft hoeveel nieuwe bands er dagelijks aankloppen om die ’15 minutes of fame’ op te eisen.
Gary Lightbody: ‘We wilden absoluut een breed geluid en opvallen op twee verschillende niveaus. Ten eerste wil je de beste songs schrijven. En ook al bestaat er niet zoiets als ‘dé perfecte song’, je streeft er toch maar naar. En met elk nieuw album probeer je dan dichter tot dat doel te komen. En aan de andere kant probeer je ook een eigen geluid neer te zetten dat de kern van de groep moet weergeven. De dynamiek van een band zit toch ook voor een groot deel in het geluid. En ergens voel je als luisteraar op deze cd toch dat we met een gezonde honger in de studio stonden.’
Voor jullie aan de opnames begonnen, hadden jullie er een geluidsseminarie achter gesloten deuren in een huis in Ierland opzitten.
Gary: ‘Yep, en dat raad ik iedere band ten zeerste aan. Je voelt dan echt zeer goed dat een groep veel hechter wordt en de leden naar elkaar toegroeien. We voelden het potentieel en het duurde niet lang voor we een stevige verzameling songs bij elkaar hadden geschreven. Dat gaf ons dan weer een luxueuze positie om uit te vertrekken toen we effectief aan de opnames begonnen.’
Jullie songs, de muziek en de sound werken generatieoverstijgend. In de band zelf zitten er twee generaties maar tijdens concerten zie je er drie of vier. Heb je daar een verklaring voor?
Gary: ‘Iedereen kan zich herkennen in een goed liefdeslied. Er zijn er al duizenden en duizenden geschreven en de kunst bestaat erin een goede invalshoek te vinden die je aan een bepaald gevoel en dito melodie koppelt. Waarom een song al dan niet succes heeft, laat je beter in het ongewisse. Wanneer je begint te analyseren zit je verkeerd. En dat maakt dit ‘beroep’ net zo intrigerend. Alles staat of valt met het overbrengen van een bepaald gevoel. Je kan niet op voorhand bepalen wie je echt zal aanspreken, hoe je publiek er zal uitzien. Ergens bepaal je wel het begin van de koers die je zal varen, maar eens de boot vertrokken is weet je niet welke richting het zal uitgaan. En maar goed ook. Ik laat me enkel leiden door mijn gevoel en dan neem je beslissingen die je intuïtie volgen.’
Toeren met U2
Het recept dat Snow Patrol gebruikt is verre van nieuw maar de smaak van het gerecht is fris en inventief zonder aan diepgang in te boeten. Je neemt krachtige gitaarsongs of ballads met een uitgekiend oor voor melodieën en harmonieën en je zorgt voor een mooi spanningsveld tussen meer ingehouden en wildere passages.
Michael Stipe is al langer fan maar wanneer Bono je vraagt om mee op tournee te gaan…
Gary: ‘… gaat er zoiets als een jongensdroom in vervulling. Wat is er mooier dan op hetzelfde podium te staan waar later een van je grote helden op zal spelen? Eigenlijk kwam dat telefoontje met het verzoek om mee te gaan helemaal onverwacht. Ik was van mijn sokken geblazen maar dat geldt eveneens voor de andere bandleden. Zo’n tournee is natuurlijk de beste promotie die je je maar kan inbeelden. En wanneer een band als U2 je op zo’n manier aanprijst, zit je veel steviger in het zadel dan bij eender welke marketingcampagne die op een bureau bedacht werd. Een onvergetelijke ervaring. En dan moet je even stilstaan bij de volgende bedenking. Door met U2 te toeren bereikten we op twee of drie avonden evenveel volk als een jaarlange Snow Patrol-tournee. Te gek voor woorden wanneer je er dieper over nadenkt.’
Maar je mocht wel niet op catwalk lopen. Lijfelijk contact zoals Bono met zijn fans zat er voor jullie niet in.
Gary: ‘Geen enkele band die opende voor U2 mocht het podium verlaten via de catwalks die tot diep in het publiek liepen. Dat voorrecht was alleen voor Bono en zijn vrienden weggelegd. Al denk ik dat het gewoon een test was om uit te vissen wie er toch het lef had om het te doen. En iedereen is natuurlijk braaf op het podium gebleven. (lachend) Schrijf maar dat Snow Patrol uit mietjes bestaat.4
Ondertussen loopt het allemaal als een trein.
Gary: ‘Het loopt momenteel uitstekend. Ik had nooit gedacht dat het zo’n proporties zou aannemen. Maar ik probeer alleen vooruit te kijken. Terugblikken en een stand van zaken opmaken doe je pas wanneer je met pensioen gaat.’
|